墨竹阁,是阁主守澈居于山溪之间的一方幽境。山后有古寺,山前有溪桥;竹影入窗,溪声过桥,四时风物皆可入诗。守澈循节候而观物,随所见而记诗,亦录信札、随笔与读书札记。不务雕章,不求奇境,但愿于寻常山水之间,留下一程行过四时的履痕,与后来者共赏一窗清景,同听一溪清音。
Contributors
守澈
作者字守澈。性嗜寂,耽书史,间爱山水。每对一灯,披卷临毫;或行旅江湖,听潮看月,因雁声风雨、烟波残照而得句。其诗多取景于秋夜、驿亭、孤舟、寒沙;语清而骨劲,情不外溢,往往以“浸、凝、滞、未央”写时序之深。观史不务喧哗,常以旗殇、冢铭、缺口立意,照见兴亡与人间之不忍。格近唐而神入宋,善收束,末句一落,余意自生。自谓:诗不求名,惟守一澈心,以对天地与岁寒。
More from Literature
Dargslan German
Gedanken, Geschichten und Ideen.
Historia y Ficción
Edebiyatta.com
Edebiyat için buluşma alanı. Yazarlar, kitaplar ve güncel kültür sanat olayları üzerine hazırlanan özel röportajlar ve incelemeler.
Teegedanken
Gedichte – Gedanken – Geschichten